De Sjabbat is voor alle volkeren
Zo nu en dan kom ik, de voor mij, onbegrijpelijke gedachte tegen dat de Sjabbat alleen voor Israël zou zijn. In dit artikel geef ik tien argumenten die deze gedachte ontkrachten. Hebt u nog meer argumenten, dan hoor ik ze graag.
-
Ten eerste zien we dat er al over de Sjabbat wordt gesproken toen er nog geen sprake was van een volk Israël.
In Genesis 2:1-3 lezen we:
Alzo werden voltooid de hemel en de aarde en al hun heer.2 Toen God op de zevende dag [בַּיּוֹם הַשְּׁבִיעִי- bejom hasjeweï] het werk voltooid had, dat Hij gemaakt had, rustte [ שְׁבֹּת - Sjabbat] Hij op de zevende dag [ בַּיּוֹם הַשְּׁבִיעִי< - bejom hasjeweï] van al het werk, dat Hij gemaakt had.3 En God zegende [ וַיְבָרֶךְ -waiwarècha] de zevende dag [יּוֹם הַשְּׁבִיעִי - jom hasjeweï] en heiligde [ וַיְקַדֵּשׁ -wai kadèsj] die, omdat Hij daarop gerust [ שָׁבַת -sjabbat] heeft van al het werk, dat God scheppende tot stand had gebracht.”
Tot drie maal toe wordt hier benadrukt dat de Eeuwige op de zevende dag rustte van zijn scheppingswerk. Was Hij moe dan? Nee, natuurlijk niet. De Eeuwige is immers niet lichamelijk en het is juist het lichaam dat moe wordt. Welk woord staat er dan voor rusten? Dat is het woord Sjabbat en dat betekent wel rusten, maar meer nog staken, of ophouden. Dus de Eeuwige is klaar met de schepping en dan houdt Hij er mee op, dat klinkt logisch. Maar doet dan iets bijzonders, Hij zegent deze zevende dag. Hij spreekt een beracha, een zegen uit over deze dag en heiligt deze dag. Hij zet persoonlijk deze zevende dag apart. Waarom is dit vastgelegd zo helemaal in het begin van Gods Woord? Omdat het van belang is voor zijn schepselen! Dus hier vinden we de basis van het sabbatsonderwijs.
2. Ten tweede zien we dat de Sjabbat al gevierd werd voor de Eeuwige het verbond sloot met het volk Israël op de berg Sinaï. In Exodus 16:26 lezen we:
”Zes dagen zult gij het verzamelen, maar op de zevende dag is het sabbat; dan is het er niet.”
3. Ten derde besteedt de Eeuwige van de tien woorden de meeste aandacht aan de Sjabbat. We lezen dat in Ex.20:8-11“Gedenk de sabbatdag, dat gij die heiligt; 9zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen; 10maar de zevende dag is de sabbat van de Here, uw God; dan zult gij geen werk doen, gij noch uw zoon, noch uw dochter, noch uw dienstknecht, noch uw dienstmaagd, noch uw vee, noch de vreemdeling die in uw steden woont. 11Want in zes dagen heeft de Here de hemel en de aarde gemaakt, de zee en al wat daarin is, en Hij rustte op de zevende dag; daarom zegende de Here de sabbatdag en heiligde die.”
4. Ten vierde wordt Torah niet gegeven in het land Israël, maar in het niemandsland, de woestijn, de wildernis. Dit betekent dat de Eeuwige wel een verbond sluit met zijn volk Israël, maar hij geeft zijn woorden op een neutrale plek. Bovendien staan daar rondom de berg Sinaï niet alleen de stammen van Israël, maar ook het volk van allerlei slag, de erew raw (Ex.12:38). Ook zij ontvangen de woorden over de Sjabbat, ook zij roepen: “Al de woorden, die de Eeuwige gesproken heeft, zullen wij doen” (Ex.24:3).
5. Ten vijfde komen we in de Bijbel meerderen woorden voor de vreemdeling tegen. De vreemdeling die de God van Israël liefheeft en wil leven naar zijn verordeningen wordt een ger (גֵר) genoemd en over de ger wordt het volgende gezegd in Ex.20:10:“maar de zevende dag is de sabbat van de Here, uw God; dan zult gij geen werk doen, gij noch uw zoon, noch uw dochter, noch uw dienstknecht, noch uw dienstmaagd, noch uw vee, noch de vreemdeling [וְגֵרְךָ] die in uw steden woont”
6. Ten zesde lezen we in Handelingen 15:19-21:19Daarom ben ik van oordeel, dat men hen, die zich uit de heidenen tot God bekeren, niet verder moet lastig vallen, 20maar hun aanschrijven, dat zij zich hebben te onthouden van wat door de afgoden bezoedeld is, van hoererij, van het verstikte en van bloed. 21Immers Mozes heeft van oudsher in iedere stad, die hem prediken, daar hij elke sabbat in de synagogen wordt voorgelezen.
Heidenen die zich tot God bekeren, dat zijn zuigelingen, die moeten nog zo veel leren. Laat ze eerst maar eens, en dan somt rabbi Jacov (Jacobus), de voorganger van de Messiaanse moedergemeente in Jeruzalem een viertal punten op en en sluit af met de woorden: De rest leren ze wel op Sjabbat in de synagoge.
7. Ten zevende. Is de Sjabbat niet een vooruitwijzing naar de eeuwige Sjabbat die komt? In Hebr.4:9 lezen we:“Er blijft dus een sabbatsrust voor het volk van God.”
8. Ten achtste lezen we o.a. in Jesaja 66:23 dat in de toekomst de Sjabbat gevierd zal worden door heel de mensheid.“En het zal geschieden van nieuwe maan tot nieuwe maan en van sabbat tot sabbat, dat al wat leeft zal komen om zich voor mijn aangezicht neer te buigen, zegt de Here.”
9. Ten negende lezen we in Exodus 31:12,13 dat de Sjabbat een teken [אוֹת-ot] is tussen de Eeuwige en zijn volk van geslacht tot geslacht, zodat ze weten dat Hij het is die hen heiligt. Wanneer we zoals Paulus dit stelt in Romeinen 11, geënt zijn op de edele olijf Israël, wanneer we tot dit volk zijn gaan behoren, dan geldt dit teken ook voor ons.
10. Ten tiende. We vinden nergens in de Bijbel ook maar een uitspraak over het afschaffen van de Sjabbat, of over de invoering van de zondag.